Strijd om België’s grootste voetbaltalenten.

Van Bilal El Khannouss tot Jorthy Mokio: steeds meer Belgische jeugdproducten kiezen voor het nationale elftal van hun roots. Wat drijft hen, en moet de KBVB zich zorgen maken?

Door Robbe Janssens

Figuur 1: El Khannouss die hier nog uitkomt voor de u15 van België.

Een fictieve finale, een echte vraag

“90ste minuut van de WK-finale 2030. Bij een 2-2 stand tussen Marokko en Argentinië zet Rayane Bounida een aanval op die via Chemsdine Talbi en Bilal El Khannouss bij Ismaïl Baouf belandt. Die twijfelt niet en jaagt de bal snoeihard tegen de touwen. Marokko kroont zich tot wereldkampioen.”

Het bovenstaande scenario is fictief, maar daarom niet onmogelijk. Stel je even voor dat dit binnen vier jaar werkelijkheid wordt. Vier spelers die het verschil maken op het grootste voetbalpodium ter wereld. Vier spelers die meer gemeen hebben dan enkel hun Marokkaanse roots. Ze groeiden op in België, genoten er hun voetbalopleiding en werden ooit beschouwd als potentiële Rode Duivels. Toch kozen ze uiteindelijk voor Marokko.

Het roept een interessante vraag op: hoe zou die WK-finale eruit hebben gezien als deze spelers voor België hadden gekozen? Hadden zij dan misschien de Belgische aanval geleid in plaats van die van Marokko?

“Ik ben geboren in België, opgegroeid in België en heb hier mijn voetbalopleiding gekregen. Voor mij was de keuze logisch.”

Kiezen is verliezen

De keuze van een speler als Rayane Bounida staat niet op zichzelf. Steeds vaker beslissen jonge Belgische talenten met een dubbele nationaliteit, vlak voor hun internationale doorbraak, om uit te komen voor het land van hun roots. Wanneer het daarbij gaat om grote namen zoals Noah Sadiki, Jorthy Mokio of Bilal El Khannouss, slaat dat nieuws vaak in als een bom binnen de Belgische voetbalwereld.

Bij veel supporters overheerst dan het onbegrip. Hoe kan een speler die in België werd geboren, werd opgeleid en jarenlang de Belgische jeugdploegen vertegenwoordigde, uiteindelijk voor een ander land kiezen? Toch blijkt de werkelijkheid complexer dan ze op het eerste gezicht lijkt. Steeds vaker klinkt immers de kritiek dat de KBVB moeite heeft om jonge spelers met een dubbele nationaliteit aan zich te binden. Toeval of een structureel probleem? Dat is de vraag die steeds nadrukkelijker boven de Belgische voetbalwereld hangt.

Toen België nog vanzelfsprekende keuze was

“België heeft mij kansen gegeven. Het nationale elftal was voor mij altijd een weerspiegeling van wie ik ben en waar ik vandaan kom.”

Om die vraag te beantwoorden, moeten we eerst terugkeren naar de gouden generatie van de Rode Duivels. Tussen 2008 en 2022 leek de keuze voor België voor spelers met een dubbele nationaliteit bijna vanzelfsprekend. Namen als Marouane Fellaini, Radja Nainggolan en Romelu Lukaku kozen ervoor om de Belgische driekleur te vertegenwoordigen en groeiden uit tot sleutelfiguren van een van de succesvolste periodes uit de Belgische voetbalgeschiedenis.

Figuur 2: De gouden generatie van de Rode Duivels op het WK 2018.

Toch waren er ook toen spelers die een andere weg insloegen. Théo Bongonda, Francis Amuzu en Mehdi Carcela zijn enkele voorbeelden van voetballers die uiteindelijk kozen voor het andere pad. Vaak speelde de sportieve context daarbij een belangrijke rol. De concurrentie bij België was enorm en voor sommige spelers leek de kans op een vaste plaats bij de Rode Duivels eerder beperkt.

Liefde, trots en identiteit

Waar België vroeger meestal aan het langste eind trok, lijkt de balans vandaag echter steeds vaker de andere kant uit te slaan. De voorbije jaren kiezen steeds meer jonge talenten ervoor om uit te komen voor het land van herkomst.

Daarnaast wijzen verschillende spelers op de manier waarop zij al van jongs af aan worden benaderd door buitenlandse voetbalbonden. Vanuit Belgische hoek klinkt geregeld de kritiek dat de KBVB op dat vlak kansen laat liggen, waardoor sommige spelers zich minder verbonden voelen met de Rode Duivels dan met het land van herkomst.

“Mijn grootouders zijn van Marokko en ik wil hen trots maken, vandaar de beslissing.”

Dat blijkt ook uit de woorden van Bilal El Khannouss zelf. In een interview met DAZN verklaarde hij dat hij voor Marokko koos omdat zijn grootouders vanuit Marokko naar België kwamen en veel hebben opgeofferd voor hun familie. Volgens de middenvelder was het daarom een keuze van het hart om hen trots te maken.

Het is bovendien allang niet meer zo dat enkel spelers die tekortkomen voor de Rode Duivels kiezen voor hun roots. Integendeel. De voorbije jaren maakten net enkele van de grootste Belgische talenten die keuze. Namen als Bilal El Khannouss, Noah Sadiki en Konstantinos Karetsas stonden hoog op het verlanglijstje van de Belgische voetbalbond. Stuk voor stuk spelers die veel Belgische supporters graag in het shirt van de Rode Duivels hadden zien schitteren op toekomstige eindtoernooien. Zij worden door hun thuisland gezien als toekomstige sterkhouders van het nationale elftal. Ze krijgen niet alleen een plaats in de ploeg aangeboden, maar ook een rol als gezicht van een nieuwe generatie.

Daardoor ontstaat er een sneeuwbaleffect. Zodra enkele grote namen de stap zetten, tonen zij aan andere jonge talenten dat deze keuze een volwaardig alternatief is. Deze toptalenten hebben daardoor niet alleen hun eigen carrièrepad bepaald, maar ook de deur geopend voor een nieuwe generatie voetballers met een dubbele nationaliteit.

Sommige analisten beweren dat spelers die niet voor België kiezen, de concurrentie of de druk uit de weg gaan. Die redenering houdt echter weinig stand. Door voor een land als Marokko, DR Congo of Griekenland te kiezen, nemen deze spelers vaak net een grotere verantwoordelijkheid op zich. Ze worden niet zomaar een onderdeel van een selectie, maar moeten uitgroeien tot leidersfiguren die de verwachtingen van miljoenen supporters dragen. Hun prestaties worden nauwlettend gevolgd, niet alleen op sportief vlak, maar ook als symbool van nationale trots.

Bron: Walfoot / DAZN, “Bilal El Khannouss legt keuze voor Marokko uit” (2023).

Concurrentie vanuit Afrika

De vraag blijft echter waarom de generatie-Kompany massaal voor België koos, terwijl de generatie-Bounida en Talbi veel vaker voor het land van herkomst kiest. Een eerste verklaring ligt in de sportieve aantrekkingskracht van de Rode Duivels. Aan het begin van de jaren 2010 groeide België uit tot een van de sterkste voetballanden ter wereld. Het nationale elftal stond jarenlang bovenaan de FIFA-ranking en beschikte over een uitzonderlijke generatie spelers. Voor jonge talenten was België niet alleen het land waar ze opgroeiden, maar ook een ploeg waarmee ze konden dromen van halve finales en finales op grote toernooien.

Daarnaast was de concurrentie van andere voetbalbonden destijds minder sterk. Landen als Marokko, DR Congo en Algerije beschikten nog niet over de professionele structuren die ze vandaag hebben uitgebouwd om spelers uit de diaspora aan te trekken. België had daardoor jarenlang een natuurlijke voorsprong.

Dat beeld is ondertussen sterk veranderd. Vooral Marokko heeft sinds het einde van de jaren 2010 een indrukwekkende diaspora-strategie ontwikkeld. Die aanpak werpt ook zichtbaar vruchten af. Een groot deel van de Marokkaanse selectie die op het WK 2022 de halve finale bereikte, werd buiten Marokko geboren. De bond investeert al jaren in het opsporen en overtuigen van spelers met Marokkaanse roots in landen als België, Frankrijk, Nederland en Spanje. Spelers krijgen het gevoel dat ze een belangrijke rol zullen spelen in de toekomst van het nationale elftal. De historische halve finale op het WK van 2022 gaf die aanpak bovendien extra geloofwaardigheid. Marokko werd daarmee het eerste Afrikaanse land ooit dat de halve finales van een wereldkampioenschap bereikte.

Ook de maatschappelijke context is veranderd. Waar de generatie-Kompany opgroeide in een periode waarin de Rode Duivels voor veel jongeren met een migratieachtergrond symbool stonden voor een multicultureel België, lijken veel spelers vandaag hun dubbele identiteit bewuster te beleven. Wanneer ze uiteindelijk moeten kiezen, speelt de band met hun roots vaak een grotere rol dan vroeger.

Land	Opvallend cijfer
Comoren	25 van 26 spelers geboren in Europa
Marokko	Meerderheid van selectie geboren buiten Afrika
Algerije	16 buitenland-geboren spelers
DR Congo	Meerderheid selectie uit diaspora
Equatoriaal-Guinea	Meerderheid selectie uit diaspora
Senegal	Ongeveer helft van selectie geboren in Europa

België staat bovendien niet alleen voor dit probleem. Tijdens de Afrika Cup van 2025 bleek dat 191 van de 664 geselecteerde spelers buiten Afrika geboren waren, goed voor bijna 29 procent van alle deelnemers. Reuters beschreef deze evolutie als een duidelijke illustratie van het groeiende belang van diaspora-spelers binnen Afrikaanse nationale ploegen.

Bronnen: Reuters, “African teams strengthening their chances with Europe-born players” (2025); Reuters, “Morocco’s diaspora strategy continues to attract European-born talent” (2026); CAF Africa Cup of Nations 2025 selectiedata.

Problemen voor KBVB?

Het belangrijkste cijfer bestaat misschien niet eens. Niemand weet exact hoeveel toekomstige Rode Duivels België daadwerkelijk verliest. Wat wel vaststaat, is dat verschillende spelers die vandaag worden beschouwd als de grootste talenten van hun generatie ervoor kiezen om elders hun internationale carrière uit te bouwen. Dat maakt van de discussie veel meer dan een emotioneel debat over afkomst. Het is ook een sportieve vraag: hoeveel sterker zouden de Rode Duivels zijn als deze spelers allemaal voor België hadden gekozen?

De keuze van deze jonge spelers toont aan dat België met een nieuwe realiteit wordt geconfronteerd. Waar de Rode Duivels tijdens de gouden generatie vaak de vanzelfsprekende keuze waren voor spelers met een dubbele nationaliteit, is dat vandaag niet langer het geval. Landen als Marokko, DR Congo en Senegal zijn uitgegroeid tot volwaardige concurrenten in de strijd om jong talent.

Het zou echter te gemakkelijk zijn om deze evolutie uitsluitend te verklaren door afkomst of emotie. Achter veel van deze keuzes schuilt een doordachte aanpak van buitenlandse voetbalbonden die al jarenlang investeren in relaties met spelers en hun families. Ze bieden een duidelijk project aan, geven jonge talenten het gevoel dat ze belangrijk zijn en slagen erin een sterke band op te bouwen nog voor een definitieve keuze moet worden gemaakt.

Dat betekent niet dat België zijn identiteit moet aanpassen of spelers onder druk moet zetten om voor de Rode Duivels te kiezen. Wel moet de Belgische voetbalbond zich afvragen waarom steeds meer talenten zich sterker verbonden voelen met een andere nationale ploeg dan met het land waar ze zijn geboren of opgeleid. Als België deze trend wil keren, zal het vroeger contact moeten leggen met spelers, beter moeten luisteren naar hun verhaal en meer moeten investeren in persoonlijke begeleiding. Talent herkennen alleen is niet langer voldoende; talent overtuigen is minstens even belangrijk geworden.

Hoe roze is de toekomst?

Uiteindelijk gaat deze discussie over meer dan voetbal alleen. Ze raakt aan identiteit, verbondenheid en de manier waarop jonge mensen hun plaats zoeken tussen twee werelden. Voor België ligt de uitdaging niet in het bestrijden van die dubbele identiteit, maar in het creëren van een omgeving waarin spelers het gevoel hebben dat ze beide kanten van zichzelf kunnen omarmen en toch vol overtuiging voor de Rode Duivels kiezen.

Want als de huidige trend zich verderzet, dreigt België niet alleen talentvolle voetballers te verliezen, maar ook een deel van de toekomst van zijn nationale ploeg. De vraag is dan ook niet of de Belgische voetbalbond zich zorgen moet maken, maar vooral hoe snel ze bereid is om zich aan te passen aan een veranderende voetbalwereld.

Bronnen

• Reuters, “African teams strengthening their chances with Europe-born players” (2025).
• Reuters, “Morocco’s diaspora strategy continues to attract European-born talent” (2026).
• Walfoot / DAZN, “Bilal El Khannouss legt keuze voor Marokko uit” (2023).
• Sporza, “Marokko schrijft geschiedenis op het WK 2022”.
• CAF Africa Cup of Nations 2025 selectiedata.